Gülistan Doku'nun cenazeyê ji aliyê mankurtên modern ve hatiye veşartin.

Gelek tez hebûn dema ku li ser medyaya civakî #GülistanDokuNerede dihat gotin... Yên ku dibêjin xwekujî, heman hêzê temsîl dikirin. Dema ku kuştin ewqasî aşkere ye, pergalek ku bi teza xwekujiyê tê paqijkirin, bi salan dosye xewitand. Delîl hatin tarîkirin, tomarên nexweşxaneyê hatin jêbirin, walî, polîs û serbijîjkan tev lê bûn. Lê ya herî şermezar ew e ku laş hê jî tê veşartin.

Niha daxuyaniyên Serdozgeriya Komara Dêrsîmê her tiştî eşkere dike: Laşê bêcan ê Gülistan Doku, ji aliyê parêzvanên ewlekariyê yên ku bi gumanbaran re têkildar in, bi awayekî organîze û hişmendî hatiye veşartin an jî tunekirin. Erê, tam wisa. Mankurtên modern ketine navê.

Sîstema parêzvaniyê, di dîrokê de li Kurdistanê bûye amûra herî pîs a dewletê. Avahiyek ku li dijî gelê xwe tê çekdarkirin, bi pere û desthilatê tê kirîn, wijdanê wî tê korkirin. Rewşa herî tazî ya polîtîkaya "Kurd bi Kurdî bişkîne". Di kuştina Gülistan Doku de jî heman mekanîzma dixebite. Laşê jineke Kurd, ji aliyê mankurtên ku xuyanga wan "Kurd" e lê dilê wan di bin fermana dewletê de ye, tê veşartin.

Ev mankurtbûn ne tenê xiyaneteke kesane ye, belê kolebûneke sîstematîk e. Dewlet parêzvan bi meaş, bi tirs û bi derewa "tu ji me yî" ve girê dide. Paşê ew parêzvan, laşê zarokê gelê xwe dike axê, sirrê vedişêre, dadmendiyê asteng dike. Bi dewleta ku jina Kurd dikuje re dest dide hev. Ev ne tenê veşartina kuştinê ye; êrîşeke sîstematîk e li ser rûmeta gel, li ser laşê jinên wî û li ser pêşeroja wî.

Yên ku Gülistan kuştin û laşê wê veşartin bila bizanin: Ev laş her çend bikeve axê jî, rastî nayê veşartin. Hêrsa malbata wê, Dêrsîmê, Kurdistanê û her kesê xwedî wijdan mezin dibe. Yên ku bûne mankurt, rojekê gava ew laş derkeve holê, dê hesab bidin. Çimkî xwîna jineke ciwan, her çiqas kûr were veşartin jî, rojekê dê bişewite.

Bedran Can