DEM Partiyê di Meclîsê de bi Kurdî axivî, binivîsa Tirkî pê re hat

Rojê, Güneşê dema hevokên xwe yên kurdî digot, di heman demê de wergerên wan hevokan bi tirkî li ser pankartên (kaxezên mezin) dinivîsand û bi vî awayî rêbazeke "binivîsa tirkî" bi kar anî. Bi vî awayî, li hember qedexeya axaftina bi zimanê dayikê li Parlamentoyê, protestoyeke afirîner û dîtbar pêşkêş kir.

Parlementer, wergera tirkî ya her hevoka xwe ya kurdî li ser kaxezekî cuda not kiribû. Her ku axaftina wî pêşve diçû û hevok diguherîn, pankarta di destê xwe de jî diguherand û bi vî awayî guhdaran dikarîn hem metna kurdî û hem jî ya tirkî bişopînin. Ev pratîk, li hawîrdorekê ku kurdî li ser kursiya Parlamentoyê bi awayekî fermî nayê nasîn û di protokolan de wekî "peyvên ne tirkî" tê tomar kirin, mafê ziman bi awayekî berçav û bandorker dîtbar kir.

Güneş, di beşa "binivîsa tirkî" ya axaftina xwe ya kurdî de van gotinan bi kar anî:

"Zimanê me nasnameya me ye, zimanê me dîroka me ye, zimanê me çanda me ye, zimanê me rûmeta me ye, em ê her tim li rûmeta xwe xwedî derkevin."

Ev kiryar, di demekê de pêk hat ku nîqaşên axaftina bi kurdî li Parlamentoyê bi salan e didomin. Berê jî parlementerên Partiya DEM û partiyên pêşî yên wê hewl dabûn ku bi zimanê xwe yê dayikê biaxivin, û ev hewl bi gelemperî ji aliyê serokê rûniştinê ve dihatin hişyarkirin an jî di protokolan de dihatin sansûr kirin. Lê pratîka binivîsê ya bi pankartan a Beritan Güneş, wekî gaveke sembolîk lê bi bandor a ku armanca wê derbaskirina encamên pratîkî yên qedexeyê ye, bal kişand.

Ev derketina Güneşê, peyamekê digihîne ku ziman ne tenê amûreke ragihandinê ye; lê di heman demê de hilgirê nasname, dîrok, çand û rûmetê ye. Parlementer, di heman demê de ku li zimanê xwe yê dayikê diparast, bi awayekî pratîkî nîşan da ku divê ev ziman jî di bin banê Parlamentoyê de cihê xwe bibîne.