DEM Partiyê di Meclîsê de bi Kurdî axivî, binivîsa wê bi Tirkî bû

Rojê, Güneşê dema hevokên xwe yên Kurdî digot, di heman demê de wergerên wan hevokan bi Tirkî li ser pankartên mezin (kaxezên mezin) dinivîsand û bi vî awayî rêbazeke "binivîsa Tirkî" bi kar anî. Bi vî awayî, li hember qedexeya axaftina bi zimanê dayikê li Parlamentoyê, protestoyeke afirîner û dîtbarî pêşkêş kir.

Parlementer, wergera Tirkî ya her hevoka xwe ya Kurdî li ser kaxezekî cuda not kiribû. Her ku axaftina wî pêşve diçû û hevok diguherîn, pankarta di destê xwe de jî diguherand û bi vî awayî guhdaran dikarîn hem metna Kurdî û hem jî metna Tirkî bişopînin. Ev pratîk, li hawîrdorekê ku li ser kursiya Parlamentoyê Kurdî bi awayekî fermî nehatiye nasîn û di protokolan de wek "peyvên ne Tirkî" tê tomar kirin, mafê ziman bi awayekî berçav û bandorker dîtbar kir.

Güneş, di beşa "binivîsa Tirkî" ya axaftina xwe ya Kurdî de van gotinan bi kar anî:

"Zimanê me nasnameya me ye, zimanê me dîroka me ye, zimanê me çanda me ye, zimanê me rûmeta me ye, em ê her tim li rûmeta xwe xwedî derkevin."

Ev kiryar, di demekê de pêk hat ku nîqaşên axaftina bi Kurdî li Parlamentoyê bi salan e didomin. Berê jî parlementerên Partiya DEM û partiyên pêşî yên wê hewl dabûn ku bi zimanê xwe yê dayikê biaxivin, lê ev hewl bi gelemperî ji aliyê serokê rûniştinê ve hatin hişyarkirin an jî di protokolan de hatin sansûr kirin. Lêbelê, pratîka binivîsê ya Beritan Güneş bi pankartan, wek gaveke sembolîk lê bi bandor a ji bo derbaskirina encamên pratîkî yên qedexeyê bal kişand.

Ev derketina Güneşê, peyamekê vediguhêze ku ziman ne tenê amûreke ragihandinê ye; lê di heman demê de hilgirê nasnameyê, dîrokê, çandê û rûmetê ye. Parlementer, dema ku parastina zimanê xwe yê dayikê dike, di heman demê de bi awayekî pratîkî nîşan da ku divê ev ziman jî di bin banê Parlamentoyê de cihê xwe bibîne.